Official Journal of
East European Branch of
CardiOncology Society
Aruna Alahari Dhir, Anuprita Daddi, Sheela Prashant Sawant

Otrzymano/Received: 16.11.2017. Zaakceptowano/Accepted: 29.11.2017.

Outcome of anthracycline-related cardiomyopathy – experience of a cardiooncology clinic at a tertiary referral cancer centre

Kardiomiopatia poantracyklinowa – doświadczenie kliniki kardioonkologii w ośrodku onkologicznym III stopnia referencyjności OncoReview 2017; 4(28): 155-161. DOI: 10.24292/01.OR.291117
STRESZCZENIE

Wprowadzenie: Najczęstszą postacią kardiotoksyczności podczas leczenia onkologicznego jest kardiomiopatia poantracyklinowa. Cel pracy: Analiza czynników wpływających na odpowiedź na leczenie niewydolności serca (HF, heart failure) u pacjentów z kardiomiopatią poantracyklinową (ARC, anthracycline-related cardiomyopathy). Metody: Do badania zostali włączeni pacjenci z ARC. ARC definiowano jako frakcję wyrzutową lewokomorową (LVEF, left ventricular ejection fraction) < 50% u pacjentów, którzy otrzymywali chemioterapię opartą na antracyklinach. Echo serca 2D wykonywano na początku badania oraz co 3 miesiące od włączenia leczenia niewydolności serca. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania była odpowiedź na leczenie niewydolności serca. Pacjentów uznawano za odpowiadających na leczenie, jeśli następował wzrost LVEF o przynajmniej 10 punktów procentowych. Drugorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie (OS, overall survival). Wyniki: Do badania włączono 177 pacjentów z ARC. Mediana skumulowanej dawki doksorubicyny wyniosła 275 mg/m2 mc. Mediana czasu obserwacji klinicznej wyniosła 19 miesięcy (zakres 3–73 miesiące). 55% pacjentów odpowiedziało na leczenie. 25 skumulowanych dawek powyżej 200 mg/ m2 zwiększało prawdopodobieństwo braku odpowiedzi na leczenie (p = 0,008) o współczynnik 3,07 (95% CI: 1,34–7,05). 25 pacjentów zmarło w trakcie obserwacji. Odnotowano istotną różnicę pomiędzy całkowitym przeżyciem pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie, a całkowitym przeżyciem tych, którzy na nie nie odpowiedzieli (wartość p: 0,002, test log-rank). Wnioski: U pacjentów z ARC zastosowanie skumulowanej dawki doksorubicyny przekraczającej 200 mg/m2 mc. zwiększało ryzyko braku odpowiedzi na leczenie niewydolności serca. W grupie pacjentów z ARC u tych, którzy odpowiedzieli na leczenie, całkowite przeżycie było dłuższe niż u tych, którzy na nie nie odpowiedzieli.

ABSTRACT

Introduction: The most common form of cardiotoxicity in cancer treatment is anthracycline-related cardiomyopathy. Objective: To study the factors affecting response to heart failure (HF) therapy in patients with anthracycline- related cardiomyopathy (ARC). Methods: Patients with ARC were included in the study. ARC was defined as left ventricular ejection fraction (LVEF) < 50% in patients who had received anthracycline based chemotherapy. 2Decho was done at baseline and every 3 months after starting anti-heart failure treatment. The primary endpoint of the study was response to anti-heart failure treatment. The patients were considered as responders when LVEF increased at least 10 absolute points. The secondary endpoint was overall survival. Results: 177 patients with ARC were included in the study. The median cumulative dose of doxorubicin was 275 mg/m2. Median clinical follow up duration was 19 months (range 3–73 months). 55% were responders. 25 cumulative doxorubicin dose of more than 200 mg/m2 increased the likelihood of non-response (p = 0.008), by a factor of 3.07 (95% CI: 1.34–7.05). 25 patients expired. There was a significant difference in overall survival among responders as compared to non-responders (p value: 0.002, log rank test). Conclusions: In patients with ARC cumulative doxorubicin dose of more than 200 mg/m2 increased the likelihood of non-response to anti-heart failure treatment. Responders have a better overall survival compared to non-responders in patients with ARC.

PREVIOUS NUMBERS