Official Journal of
East European Branch of
CardiOncology Society
Rafał Machowicz, Kamila Skwierawska, Krzysztof Mądry, Michał Górka, Jagoda Żurawska, Piotr Kacprzyk, Anna Waszczuk-Gajda, Jadwiga Dwilewicz-Trojaczek

Opublikowano: 31.12.2014

Szpiczak plazmocytowy IgM: trudności diagnostyczne i wyniki leczenia bortezomibem – opis przypadku

IgM multiple myeloma: diagnostic difficulties and results of bortezomib treatment – case report OncoReview 2014; 4(16): 160-164. DOI: 10.5604/20828691.1134306.
STRESZCZENIE

Monoklonalne białko klasy IgM jest najczęściej wydzielane przez komórki makroglobulinemii Waldenströma, które są stadium pośrednim pomiędzy limfocytami B a plazmocytami. Bardzo rzadko zdarza się, że również transformowane plazmocyty wytwarzają to białko i wtedy rozpoznaje się szpiczaka plazmocytowego. Opisano proces diagnostyczny, a następnie terapeutyczny u 84-letniego chorego na szpiczaka plazmocytowego IgM z uwzględnieniem trudności towarzyszących postawieniu tego rozpoznania. Z powodu powikłań infekcyjnych po pierwszym cyklu według protokołu melfalan–prednizon–bortezomib odstawiono melfalan, w kolejnych redukowano dawki bortezomibu i prednizonu. Wystąpiły także dwie przerwy w leczeniu. Pomimo ograniczenia intensywności terapii pacjent uzyskał bardzo dobrą remisję częściową przy akceptowalnym profilu toksyczności. W diagnostyce różnicowej u pacjentów z wykrytym białkiem monoklonalnym IgM należy uwzględniać szpiczaka IgM, także wtedy, gdy nie wykryto zmian osteolitycznych ani translokacji 11:14. Terapia oparta na bortezomibie u starszych pacjentów z tym rozpoznaniem może zapewnić dobre efekty, również przy współistniejącej niewydolności serca, także w przypadku konieczności redukcji dawek.

ABSTRACT

The IgM paraprotein secretion is most frequently associated with Waldenström’s macroglobulinemia. In very rare cases it may also occur in multiple myeloma. The diagnostic and therapeutic process of a 84 year old male suffering from IgM multiple myeloma is described, including difficulties in establishing this diagnosis. Due to infectious complications, after the first cycle of melphalan– prednisone–bortezomib treatment, melphalan was stopped, subsequently, bortezomib and prednisone doses were also reduced. Two treatment interruptions have occurred. Despite reduced treatment intensity, the patient was in very good partial remission, while the toxicity profile was acceptable. IgM multiple myeloma should be included in the differential diagnosis of IgM paraproteinemia, also when osteolytic lesions and translocation 11:14 are not detected. Bortezomib-based therapy can be effective in elderly patients (also in those suffering from cardiac insufficiency), even when dose reduction is required.

POPRZEDNIE NUMERY