Official Journal of
East European Branch of
CardiOncology Society
Joanna Huszno, Elżbieta Nowara

Otrzymano/Received: 23.05.2016. Zaakceptowano/Accepted: 12.07.2016.

Ewerolimus w codziennej praktyce leczenia przerzutowego raka nerki – doświadczenia własne jednego ośrodka

Everolimus in every day practice of metastatic renal cell carcinoma therapy – one-center experience OncoReview 2016; 3(23): 143-148. DOI: 10.5604/20828691.1220904.
STRESZCZENIE

Wstęp: Ewerolimus jest selektywnym inhibitorem mTOR, który został zarejestrowany w terapii zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (mRCC, metastatic renal cell carcinoma) jako lek drugiego rzutu po progresji po celowanej terapii anty-VEGF lub w jej trakcie. Celem badania była ocena skuteczności i profilu toksyczności ewerolimusu jako leczenia II linii w mRCC. Autorzy dodatkowo oszacowali wpływ czynników kliniczno-patologicznych na skuteczność tego leku. Metody: Przeprowadzono retrospektywną analizę danych 33 pacjentów z mRCC otrzymujących ewerolimus w leczeniu drugiego rzutu, u których doszło do progresji choroby podczas leczenia interferonem lub inhibitorem kinaz tyrozynowych (pazopanibem lub sunitynibem) w latach 2010–2016. Wyniki: Średni czas trwania leczenia ewerolimusem wynosił 4 miesiące (zakres od miesiąca do 58 miesięcy). Średni czas wolny od progresji to 4 miesiące, a całkowity czas przeżycia (OS) – 11 miesięcy. Najlepsza odpowiedź (PR + CR + SD) została odnotowana u 57% pacjentów. Toksyczność leku w 3.–4. stopniu obserwowano u 9 (27%) pacjentów. Kliniczno-patologicznymi czynnikami związanymi z progresją choroby w trakcie leczenia ewerolimusem były: nikotynizm i nadużywanie alkoholu (p = 0,029), wyższy stopień histopatologicznej złośliwości według Fuhrman (p = 0,166), obecność martwicy guza (p = 0,383), naciekanie tkanki tłuszczowej (p = 0,040), obecność przerzutów w węzłach chłonnych (p = 0,193) oraz nadnerczach (p = 0,067). Do czynników, które zwiększały ryzyko toksyczności ewerolimusu, należały: niższy stopień sprawności (p = 0,333), wyższy stopień zaawansowania choroby w momencie diagnozy (przerzuty w węzłach chłonnych; p = 0,05) oraz wyższy stopień złośliwości histologicznej według Fuhrman (p = 0,04). Wnioski: Nikotynizm i/lub nadużywanie alkoholu, obecność przerzutów w nadnerczach i naciekanie tkanki tłuszczowej miały znaczący negatywny wpływ na czas przeżycia. Toksyczność 3.–4. stopnia była obserwowana częściej u pacjentów z niższym stopniem sprawności oraz z bardziej zaawansowaną chorobą w momencie diagnozy.

ABSTRACT

Introduction: Everolimus is a selective mTOR inhibitor which received approval for treatment of advanced renal cell carcinoma (mRCC) after progression on or after treatment with VEGF-targeted therapy. The aim of this study was to evaluate the efficiency and toxicity profile of everolimus in second line therapy of mRCC. The authors also assessed the impact of clinicopathological factors on the effectiveness of everolimus. Methods: The retrospective analysis was conducted on the medical records of 33 mRCC patients who were treated with everolimus in second line therapy after progression on interferon or tyrosine kinase inhibitors (sunitinib or pazopanib) during the years 2010–2016. Results: Median time of treatment with everolimus was 4 months (range from 1 to 58 months). Median progression free survival was 4 months and overall survival (OS) was 11 months. The best response (PR + CR + SD) was reported in 57% of patients. Toxicity in grade 3–4 was reported in 9 (27%) of patients. Clinicopathological factors associated with progression during everolimus therapy were: smoking and alcohol abuse (p = 0.029), higher Furman grade (p = 0.166), tumor necrosis (p = 0.383), fat tissue infiltration (p = 0.040), lymph node (p = 0.193) and adrenal metastases (p = 0.067). Factors which increase the risk of everolimus toxicity were worse performance status (p = 0.333) and more advanced disease at the beginning (lymph nodes metastases, p = 0.05) and higher Furman grade (p = 0.04). Conclusions: Cigarettes use and/or alcohol abuse, adrenal metastases, fat tissue had significantly negative influence on survival. Grade 3–4 toxicity were reported more frequently in patients with worse performance status and more advanced disease at the time of diagnosis.

POPRZEDNIE NUMERY